BENİM DÜNYAM

GEÇEN SENE SANTORİNİ FAVORİ MEKANIMDI.BU SENE İTALYA'NIN BU KÜÇÜK KASABASI FAVORİLERİME KATILDI.
YAKINDA ROTAMIZI ORAYA ÇEVİRMEK UMUDUYLA...................



İtalya'nın mutlaka görülmesi gereken beş yöresinden biri olan Amalfi sahillerinde yer alan Positano, Akdeniz'imizin tüm doğal güzelliklerini taşımanın yanısıra, kendine özgü baş döndürücü mimarisiyle de kelimenin tam anlamıyla eşsiz... Rengarenk, cıvıl cıvıl dükkanlar, cafeler, restoranlar arasında dolaşıp gezinmek, alışveriş yapmak, İtalyan mutfağının birbirinden leziz yemeklerini tatmak için harika bir yer. Tipik, yuvarlak çakıllı plajlarında denize girip güneşlenmenin ötesinde, tekne turlarıyla tüm Amalfi sahil şeridini ve civardaki adaları kıyı kıyı gezip, farklı koylarda yüzmek de olası. Nitekim, son yıllarda giderek artan Positano'da evlenme ya da balayına gelme modasını anlamak zor değil. Gerçekten de son derece romantik!

Ayrıca, stratejik konumuyla, Napoli, Capri adası, kaplıcalarıyla ünlü İschia adası, Sorrento yarımadası, klasik müzik konserleriyle ünlü Ravello, Vezüv yanardağı ile Pompei, Ercolano ve Paestum antik sehirleri gibi herkesin hayallerini süsleyen yerleri günübirlik gezilerle ziyaret etme olanağı da sunuyor.Doğaseverler ve yürüyüş tutkunları için kaçırılmaması gereken bir başka etkinlik ise, "Tanrıların Patikaları" adı verilen ve çoğunun başlangıç noktası Montepertuso olan dağ yollarında yapılan doğa yürüyüşleri.

Geleceksen eğer dalgalarla gelmelisin
Yüreğimin kıyıları parçalanmalı aşkınla
Ateşleri sönmeli varlığınla
Gözlerin yakamozlar gibi
Gecemi aydınlatmalı
Korsan bedenim seninle huzur bulmalı
Gelişlerin gidişlerimi alı koymalı
Bakışlarım demir atmalı gözlerinin limanına
Geleceksen, olduğun gibi gelmelisin
Ne bir eksik, ne bir fazla
Geleceksen, hayallerim bozulmadan
Yüreğim sensiz yok olmadan gelmelisin
Geleceksen eğer bana, dalgalarla gelmelisin…

Zamansızlığımın,zamanlarımın en içinden,
Usul usul geldi sesli sessizliğiyle.
Biliyordum zordu ve ben yorgundum,
Kuralsız kurallarım , kurallarımdı kurallarım…
Yorgundum biliyordum,biliyordu…
Anlattı ama yine de anlattı.
Deliliğimizdi aynı olan sadece,
Onun kuralsızlığı ,sınırsızlığıydı deli olduran,
Benim tabularım ,kurallarım,ördüğüm duvarlarım.
Biliyordu o da ,ama söyledi…
AŞIĞIM!
Değildi yalandı biliyorduk ikimizde .
O sıkılmıştı birazdan hallice,yalan atası vardı hayli zamandır birikmiş içinde.
Ben unutulmuştum, hatırlanasım vardı,güvenesim deli bi çocuğa.
Yaşlıydı artık gözlerimdeki yıldızlar,
Bastonlarım vardı destek niyetine kullandığım parlasın diye yıldızlarım.
Anladı o, kanmadı sahte parıltıma, gördü…
Ben yorgundum onun eğlenesi vardı sadece.
Yaşlıydım artık, ama nerden gelmişti karnımda uçuşan bu bi avuç kelebek?
“Sen rüzgarsın esersin,volkansın yanar sönersin,denizsin derinsin…” dedim.
“Ben geceyim,pamuğum ,bi bardak suyum” dedim.
Başını koydu yastığına gitti o korkunç rüyalarına,
Oysa ben oturdum bu şiiri yazdım ona,
Karnımda uçuşan bi avuç kelebeğin hatırına…

Aşk dünyada tek şişesi kalmış tadına baktığın bir şarap
Girer hayatına bir yudumda, beğenirsin içmek istersin doya doya
Ama kolay değildir, ya bedeli ağırdır yâda sarhoşluğu beter
Gün gelse bedelini ödesen bile sarhoşluğu getirir keder.

İçersin hesapsızca sanki bitmeyecekmiş gibi
Kör olur gözlerin, hapsolur ruhun şişeye
Düşünemezsin artık yoktur bir çıkış yolun
Ya beklersin gerçeklerin sarhoşluğunla birlikte hayallerini de götürmesini
Ya da atarsın kendini sarhoşluğun kollarına izlersin seni rezil etmesini
Hayallerin seni o zalime sürükler.

Hayallerin sonu hep gözyaşı gerçeklerinki ise çok acı
Aşk bir hastalıksa bulunamamış bulunamazda ilacı.
       

                         

Bir lise öğretmeni bir gün derste öğrencilerine bir teklifte bulunur: "Bir hayat deneyimine katılmak ister misiniz?" Öğrenciler çok sevdikleri hocalarının bu teklifini tereddütsüz kabul ederler. "O zaman" der öğretmen. "Bundan sonra ne dersem yapacağınıza da söz verin" Öğrenciler bunu da yaparlar. "Şimdi yarınki ödevinize hazır olun. Yarın hepiniz birer plastik torba ve beşer kilo patates getireceksiniz!" Öğrenciler , bu işten pek birşey anlamamışlardır. Ama ertesi sabah hepsinin sıralarını üzerinde patatesler ve torbalar hazırdır. Kendisine meraklı gözlerle bakan öğrencilerine şöyle der öğretmen: "Şimdi, bugüne dek affetmeyi reddettiğiniz her kişi için bir patates alın, o kişinin adını o patatesin üzerine yazıp torbanın içine koyun." Bazı öğrenciler torbalarına üçer-beşer tane patates koyarken, bazılarının torbası neredeyse ağzına kadar dolmuştur. Öğretmen, kendisine "Peki şimdi ne olacak?" der gibi bakan öğrencilerine ikinci açıklamasını yapar: "Bir hafta boyunca nereye giderseniz gidin, bu torbaları yanınızda taşıyacaksınız. Yattığınız yatakta, bindiğiniz otobüste, okuldayken sıranızın üstünde? hep yanınızda olacaklar." Aradan bir hafta geçmiştir. Hocaları sınıfa girer girmez, denileni yapmış olan öğrenciler şikayete başlarlar: "Hocam, bu kadar ağır torbayı her yere taşımak çok zor." "Hocam, patatesler kokmaya başladı. Vallahi, insanlar tuhaf bakıyorlar bana artık." "Hem sıkıldık, hem yorulduk?" Öğretmen gülümseyerek öğrencilerine şu dersi verir: "Görüyorsunuz ki, affetmeyerek asıl kendimizi cezalandırıyoruz.
Kendimizi ruhumuzda ağır yükler taşımaya mahkum ediyoruz. Affetmeyi karşımızdaki kişiye bir ihsan olarak düşünüyoruz, halbuki affetmek en başta kendimize yaptığımız bir iyiliktir.